( Familie Groothuis met de gemeentelijke onderscheiding “het formulier”. ) De vrouw van Stefan, Esther en goede vriend Robbert Boekema, namen na de overwinning in Calgary contact op met de gemeente Voorst. Tentenverhuur De Weerd uit Voorst had al eens beloofd aan Stefan: “Als je wereldkampioen wordt zorg ik voor een tent”.
Na een dag koortsachtig overleggen en regelen verrees in een weiland bij de kerk een grote feesttent. De familie Kloosterboer stelde hun weiland ter beschikking. Het bestuur van de stichting Kermis en Oranjefeest (KOV) en de scholen boden aan om mee te werken. De gemeente Voorst regelde vliegensvlug vergunning e.d. De toiletwagen( v.d. Elzen), de drank (EYkelenkamp) , de barmedewerkers en de schoonmaak (KOV), de aggregaten(Wagenaar), de aankleding van de tent (De Weerd) en DJ Chiel, alles werd verzorgd door sponsors in samenspraak met de gemeente en initiatiefnemers.
Huldiging
Maandagmiddag kregen de schoolkinderen al een brief mee naar huis: dinsdagavond om 18.45 uur verzamelen bij de woning van Stefan om hem in optocht naar de tent te brengen. De kinderen gingen aan de slag en maakten de mooiste spandoeken en versieringen. De buren aan de Kamperfoeliestraat hadden huis en tuin al versierd toen Stefan dinsdagmorgen terugkeerde uit Canada. Fanfare Korps Voorst stond dinsdagavond natuurlijk klaar om de tocht te muzikaal te begeleiden. Onder overweldigende belangstelling werd een stralende Stefan naar de tent gebracht, waar dj Chiel het publiek al goed had opgewarmd.
Met moeite kwam hij de tent binnen, niet alleen vergezeld door heel veel Voorstenaren en fans, maar ook van heel veel cameraploegen.
Eenmaal op het podium werd hij gefeliciteerd door burgemeester Penninx, Stefan kreeg de gemeentelijke onderscheiding ‘het formulier’ uitgereikt. Voor zoontje Luuk (5 maanden) was er een t-shirt met de tekst: mijn papa is wereldkampioen. Van zijn teamleider kreeg hij de sleutels van de directieauto waar hij een tijd in rond mag rijden. Groothuis bedankte iedereen voor het grootse onthaal. En nog een keer zei hij: “Eindelijk”.
Vergezeld van zijn familie en vrienden (zijn ouders waren nog in Calgary) werd Stefan luid toegezongen en na het Wilhelmus ging het dak van de tent eraf. Later was er ruimte om in de tent rond te lopen en de wereldkampioen persoonlijk de hand te drukken.
De vrijwilligers van de plaatselijke brandweer zorgden aan het eind van de koude avond dat het personeel in de tent een warme hap kreeg.