Het fotoboek ligt op tafel. Arend is zichtbaar trots op zijn gezin. Al bladerend schiet een titel door mijn hoofd: Arend, The Legacy. Ook in de politiek heeft hij inmiddels zijn sporen nagelaten. Ooit CDA’er, daarna Lijst Arend en sinds 2022 VoortvArend Voorst. Zodra het gesprek daarop komt, spreken we niet alleen met de trotse opa, maar ook met de doorgewinterde politicus: uitgesproken, eigenzinnig en nog altijd gedreven.

Je wilde na de laatste verkiezingen eigenlijk de oppositie in. Waarom zit je dan toch weer aan het stuur in de coalitie?
“Ik was inderdaad voorstander van de oppositie. Vier jaar kijken wat het ons oplevert. Maar wanneer je zó’n verkiezingsuitslag hebt, krijg je een stuk verantwoordelijkheid van de kiezer. Dan ontkom je er niet aan om te gaan onderhandelen.” Makkelijk was dat volgens Arend niet. “De persoonlijke verhoudingen waren altijd wel goed, maar politiek lag dat anders. Als je elkaar beter leert kennen, gaat dat naar de achtergrond.”

Compromissen sluiten. Past dat eigenlijk wel bij Arend Jansen?
“Ik ben wel iemand die voor het uiterste kan gaan.” Alleen wanneer je ergens principieel tegen bent, moet je volgens Arend bij je standpunt blijven. “Anders moet je bereid zijn stappen terug te doen. Als we het ergens niet mee eens zijn, zeggen we dat; dat is ook je plicht. Maar uiteindelijk moet je bereid zijn elkaar te vinden.”

Wie zijn jullie kiezers en waar zit de kracht van VoortvArend Voorst?
“Mensen die ons kennen, weten hoe we werken.” Dan verschijnt de grijns. “Of die de lijsttrekker een knappe man vinden; blijkbaar hebben daarom veel vrouwen op ons gestemd, ha, ha, ha!” Serieuzer: “We lopen niet altijd in de pas en hebben geen doctrine.” ‘Financieel rechts en sociaal links’ betekent voor Arend: verantwoord omgaan met geld én mensen met een minimumloon en de groep daar nét boven niet vergeten.

Wat is de rol van Arend Jansen binnen de fractie?
“Een beetje het geweten”, zegt hij. “Ik vertel soms dingen die ik in die lange politieke tijd heb geleerd. Een beetje bijsturen, ergens op wijzen als iets niet kan.” Krijgt hij de anderen niet mee, dan moet hij dat ook kunnen loslaten. Dezelfde onafhankelijkheid geldt richting de eigen wethouder. “Je moet kunnen zeggen: hier zijn we het niet mee eens. De gemeenteraad is volksvertegenwoordiger.”

Je staat bekend als groot liefhebber van het dialect. Wat zou je daarin nog willen?
“Graag zou ik zien dat het dialect ook in de lokale politiek een plek krijgt.” Wat hem betreft wordt er eenmaal per jaar een raadsvergadering in het dialect gehouden. Zijn voorliefde voor te taal uit de streek is alom bekend, maar het idee kreeg tot nu toe nog geen voet aan de grond. Of, in het geval van Arend, nog geen klomp aan de grond.

Je loopt op klompen de raadszaal binnen en iedereen kent Arend. Wat doet dat met je?
“Ik ben hier gewoon een bekend figuur, en daar verwonder ik mij nog steeds over.” Waarom? “Ik vind van mezelf dat ik niets bijzonders doe en blijkbaar komt dat anders over bij mensen.” Ook vanuit de landelijke politiek kreeg hij ooit al te horen: jij komt binnen! Zijn het de klompen, zijn directheid of zijn verschijning? Het zal ‘van alles wat’ zijn, aangevuld met zijn soms opmerkelijke vragen en snedige antwoorden.

Tachtig jaar. Heb je nog steeds dezelfde politieke gedrevenheid?
“De gedrevenheid heb ik nog steeds, maar het zal een keer ophouden. Deze komende periode uitzitten vind ik mooi, als het mij gegeven is.” Daarmee bedoelt Arend gezondheid én scherpte. “Ik wil niet iemand zijn die het allemaal niet meer kan bijbenen.”

Dus na deze vier jaar stopt Arend Jansen?
“Ja, maar het kan ook zijn dat ik eerder zeg dat ik het mooi vind geweest.” Het politieke hoofdstuk krijgt nog een vervolg. Hoeveel bladzijden daar nog bijkomen, bepaalt Arend Jansen uiteindelijk zelf.