Wat is er aan de hand?
Een Hawaii-party, dát is er aan de hand. Binnen speelt een d.j. al op flink volume gepaste muziek. En ‘gepast’ betekent in dit geval vooral vrolijk en dansbaar. Overal slingers en gekleurde ballonnen. Maar buiten wordt eerst de tijd genomen om elkaars outfits uitgebreid te bewonderen.
Sommige leerlingen zijn helemaal ‘los’ gegaan op het thema ‘Hawaii’ en zijn nauwelijks herkenbaar, anderen houden het wat veiliger met een kleurige bloemenkrans. Maar iedereen had wel íets gedaan met het thema!’, vertelt een trotse en tevreden Peter Vis, ‘aanjager’ van de leerlingenraad van de school.

Het werd weer eens tijd voor een gezellig feestje, dus de leerlingenraad, bestaande uit Chayenne, Jayden, Adamasara, Jackie, Luca, Aras, Daan, Emma, Anne, Kyan en Roan, stak de hoofden bij elkaar om een locatie en thema te bedenken. De locatie was al snel duidelijk. Niet op school, want hoe kleurig dat gebouw ook is, daar zit je de hele dag al natuurlijk. Het moest bijna vanzelfsprekend Pampus worden. Dichtbij, gezellig en de school had daar al prima ervaringen met eerdere feestjes en de gala’s voor de bovenbouw. Dit feestje was speciaal voor de eerste- en tweedejaars.

‘We hebben samen het thema bedacht’, legt één van de leden van de leerlingenraad uit. ‘Oké, het was nog niet echt zomer, maar binnen is het sowieso al heel gauw hartstikke warm! En dus werd het ‘Hawaii!’

En dat klopt. Al na een half uurtje is de temperatuur binnen gestegen naar tropische waarden. Er wordt dan ook flink gefeest. Muurbloempjes lijken er niet te zijn deze avond, want echt iedereen is constant op de dansvloer te vinden. Met de lenigheid van de meeste bezoekers zit het ook nog goed, want onder een spontaan strakgetrokken bloemenkoord limbo-danst menige leerling en docent gracieus naar de andere kant.

Wanneer iemand een opvallende ‘move’ heeft of bijzondere dance-skills staat er al gauw een groep omheen te klappen en de solodanser aan te moedigen. Anderen staan af en toe even op één van de verhogingen en genieten van wat ze zien.

Glimmende gezichten, van het zweet, de make-up of gewoon van het plezier, dat is niet altijd duidelijk. Maar geglommen wórdt er.

‘Geweldig om te zien!’, zegt één van de aanwezige docenten enthousiast. ‘De sfeer is zó goed, we hebben echt een mooie groep leerlingen hoor!’

Afdelingsleider Karin Haarman kan dat alleen maar onderschrijven. ‘Zelf een feest organiseren, alles zelf regelen en dat het dan zó’n succes wordt, daar word je toch blij en trots van als leerling én als docent?’

‘Het is gewoon een avondje uit’, beaamt een collega. ‘Je gaat ernaar toe en alles is geregeld, je kan gewoon lekker meefeesten!’

Ja, alles, van de kaartverkoop tot de meer dan prima d.j. Luuk Roox hebben de leerlingen zelf geregeld.

En dat blijkt een goede keuze. De dansvloer blijft geen seconde leeg. ‘Ik heb nog nooit zó lang achter elkaar gedanst!’, roept een leerling bij het vertrek.

Natuurlijk waren de raadsleden met docent Vis al eerder gekomen om de zaak te versieren. Ook het opruimen blijkt een fluitje van een cent. ‘Zó sta je nog op een volle dansvloer, en zó is iedereen aan het vegen en opruimen. Ik had ook een bezem, maar een leerling vroeg: ‘Mag ík vegen meneer?’ ’Geweldig toch?’, meldt docent Bert Jansen.

Die tijdens de avond nog zittend op de schouders van mede-hardrockfancollega Jasper Kleinrensink richting de d.j. werd gedanst om te vragen om AC/DC.

‘Hij knikte heel vriendelijk, maar het nummer kwam maar niet…! Na afloop kwam hij naar me toe en verontschuldigde zich; het nummer stond niet op z’n stick….’

En zo hoort het ook. Het was tenslotte een Hawaii-party! En wat voor één!

Iedereen ging weer tevreden de koude avond in naar huis. Maar binnen bleef het vast nog een tijdje tropisch warm