Gras staat er niet meer in de weilanden, alles is dor en droog. Zelfs enkele beuken die al tientallen jaren op deze plek staan hebben het moeilijk, de bladeren worden nu al geel.

Het is te hopen dat het ooit nog goed komt. De krentenbomen hebben al bijna al het blad laten vallen op een enkel dapper exemplaar na. De platte daken waarop ooit sedum is gelegd hebben het ook moeilijk. Hoewel die sedumdaken weinig water nodig hebben is dit ook wel wat te heftig, daken die geen water hebben gehad moeten misschien wel vervangen worden.

Het rieten dak krult helemaal omhoog, stukjes mos die helemaal verdroogd zijn liggen nu onder het dak.

De hortensias staan er treurig bij, de eens zo grote bladeren hangen nu slap naar beneden.

Koolwitjes vliegen heen en weer van de ene bloeiende Verbena naar de andere, deze planten houden nog dapper stand. Gelukkig komt de regen nog op tijd en kan de natuur zich weer herstellen.

Maar toen schrok ik wakker. Er was helemaal geen regen. Buiten was het helemaal stil op een paar merels na die bij het eerste daglicht naarstig op zoek zijn naar wat te eten. En in de verte hoor ik ook al een haan kraaien in afwachting naar een reactie van een soortgenoot.

Ik bedenk me nu dat ik wakker werd na een droom, een droom over regen, dat gaat dan toch wel ver bedenk ik mij.

Om er nu al uit te gaan op deze zondagochtend vind ik nog wat vroeg, maar ik maak het zeker niet laat. Half negen in de ochtend, ik doe mijn rondje. Hoewel het al enige tijd niet heeft geregend wandel ik nu toch door een groen weiland. Vorig jaar ingezaaid met zoals dat heet een kruidenrijk mengsel, en hoewel het gras het heel moeilijk heeft hebben de kruiden blijkbaar een stuk minder last van de droogte. Elke avond en nacht komen de reeën hier op bezoek en de hazen weten de klaver ook te vinden.

Mooi om te zien dat ondanks de droogte er toch planten zijn die zich comfortabel voelen, en voor de dieren die hier op af komen is dat ook mooi meegenomen.