Het briljanten bruidspaar woont al vanaf 1965 in hun huis aan de Langestraat. Ze mogen dan al op leeftijd zijn, dat betekent niet dat ze in hun stoel achteroverleunen.

Met zijn vijven op een rijtje in een tentje.
Sterker nog, wanneer wij hen spreken zijn ze net terug van een vakantie aan het meer van Caldonazzo in de Italiaanse Alpen. Met de auto van een van de dochters heen en met het vliegtuig terug. Hun drie kinderen hebben er gezamenlijk voor gezorgd dat alles tot in de puntjes geregeld was.

Ze komen er al vijfenveertig jaar. Eerst met de tent, later met de caravan en nu in een appartementje op de camping. “Ja”, zegt Johan, “prachtige avonturen. Vroeger gingen we met onze drie dochters en namen we voor 20 dagen eten mee. Dat kopen we tegenwoordig ter plekke. Onderweg sliepen we in een klein tentje met zijn vijven op een rij. Ik als laatste en mijn kleren buiten op het aanhangwagentje. Als het ’s nachts regende had ik pech”. “Hij was nogal preuts”, gniffelt Annie, “dus niemand mocht hem zien als Johan uit de kleren ging”.

Zo’n soldaat was maar niks.
Negenenzestig jaar geleden zat Johan gelegerd in de Boreelkazerne in Deventer, terwijl Annie in Twello aan het Molenveld woonde. Op de Paaskermis in Deventer leerden ze elkaar kennen, 21 en 22 jaar oud. Annie had een moeilijke jeugd achter de rug. Haar moeder was vroeg overleden en in plaats van verder leren, moest ze allerlei taken in het huishouden met elf kinderen verrichten. Haar strenge vader vond het maar niks dat ze een soldaat aan de haak geslagen had. Hij had overigens zelf wél drie zonen die beroepsmilitair waren. Gelukkig gaf Johan niet snel op. Hij was de zoon van een Drentse veenwerker en wist wat doorzetten was.

Ondertussen woonde het gezin Maatje in Boekelo. Johan en Annie kregen een zogenaamde weekendrelatie. Johan moest er wel wat voor over hebben. Ieder weekend reed hij op zijn brommertje vijfenzestig kilometer van Boekelo naar Twello voor zijn geliefde Annie. Zaterdagmorgen heen en zondagavond weer vijfenzestig kilometer terug.

In die tijd mocht je nog niet onder één dak slapen als je nog niet getrouwd was. Op zaterdagavond knorde Johan daarom naar Apeldoorn, waar hij kon overnachten bij een getrouwde zus van Annie. Zondagavond, vaak veel te laat, terug naar Boekelo en eigenlijk maandag om half acht op het werk. Dat lukte niet altijd, maar na een tijdje waren de smoesjes uitgeput en trapte zijn baas er niet meer in. Half acht werken dus, na een korte nachtrust en het hoofd vol van zijn meisje in Twello.

Op handen gedragen.
Annie en Johan hebben vier jaar verkering gehad. Op 18 augustus 1961 zijn ze in de kerk op Duistervoorde in Twello getrouwd en natuurlijk ook in het gemeentehuis. Ze woonden kort op het Molenveld, waar Annie nog voor haar zieke vader en een paar broers zorgde.

Johan had al wel een huis in de Vondelstraat op de Worp gekocht. Het was npg bewoond, maar huurders moesten er in die tijd na vier jaar uit. Bovendien moest de gemeente dan voor een andere woning zorgden. Toen de vader van Annie overleed was de weg vrij voor de verhuizing naar de Worp en was het huis ook beschikbaar. Enige jaren later verhuisden ze naar de Langestraat, waar Johan en Annie al 61 jaar gelukkig zijn.

Dat geluk hangt voor een heel belangrijk deel samen met hun gezin. De drie dochters en de zeven kleinkinderen worden op handen gedragen. Annie en Johan raken er niet over uitgepraat hoe fantastisch ze hun kinderen en kleinkinderen vinden. Alle meiden staan voor hen klaar en hebben een groot deel van de taken overgenomen. Twee dochters wonen om de hoek en hun vier zonen komen nog zeer regelmatig even binnenwippen bij opa en oma. De derde dochter woont met man en drie kinderen in Limburg. Die komen wat minder vaak op bezóek, maar gelukkig is het contact ook met hen heel erg goed. Annie en Johan genieten van de perfecte harmonie met alle kinderen en kleinkinderen.

Terugkijkend op 65 jaar huwelijk hebben ze genoten van de hoogtepunten die vakanties met zich meebrachten. Natuurlijk naar de camping in Italië, maar ook vaak zonder de kinderen, naar Wenen, Boedapest, Rome en Lourdes. Naast de vakanties voelen ook Kerstmis en Sinterklaas als echte hoogtepunten. Dat zijn prachtige gezinsfeesten geweest al die jaren.

Het grootste hoogtepunt blijft echter het gezin. De sfeer, de gezelligheid en de harmonie van een gezin met drie fantastische dochters, fijne schoonzonen en zeven heerlijke kleinkinderen. Annie en Johan zijn dankbaar voor alle hulp die ze van hen ontvangen.

We hebben afgesproken dat we over vijf jaar terugkomen voor de rest van hun verhaal.