Van onze redactie
We konden weer een zware tip gaan uitpluizen, maar het wereld en lokale nieuws kent zwaarte genoeg. Hebberige wereldleiders die nog meer land willen en in de gemeentelijke lokale politiek een coalitie die viel.

Er kwam echter ook een tip binnen waar wij ons maar weinig bij konden voorstellen, iets luchtigers. Een band uit de gemeente Voorst, bij u om de hoek dus, zou zich opmaken voor een Europese tour in een bandbus.

Ze waren een half jaar geleden geboekt en net nu de grootste sneeuwstormen der sneeuwstormen in Europa uitbraken moest die tour beginnen. Het nummer en al van de frontman van de band werd bij de tip geleverd, het zit eens mee voor ons. Klopte de bewering en… ging de band nog steeds op wereldtour met dit weer?

Luke Pol is de frontman, hij neemt op. Het blijkt allemaal te kloppen. De band heet Wildman. Voor de muzikale fijnproevers in de regio moet-ie vast bekend zijn. Ze stonden onder meer op de Zwarte Cross en in poppodium Burgerweeshuis.

Europese boeker
Ze vielen op bij muziekmanagers en bandscouts en een boeker wilde graag een korte Europese tour van ze. Een half jaar geleden wisten ze niet dat die tour zou plaatsvinden tijdens de grootste sneeuwstormen in jaren. Pol: “Uitgerekend bij onze eerste Europese tour breekt deze winterhel los.’’

Slechts eventjes is de vraag of ze wel moeten gaan. KNMI adviseert burgers met de grootste vastberadenheid om thuis te blijven en indien niet nodig zeker niet de weg op te gaan. Gitarist Olivier Sterk, vroeger vast in een ketel met rock-’n-roll soep gevallen, kent de minste twijfels en de sterkste drang: “Yes, geheel tegen het reisadvies van het KNMI in kachelen wij morgen natuurlijk naar het oosten.”

Zanger en mede-gitarist Pol vertelt wat voor een moordend schema ze bovendien moeten voltooien dwars door de sneeuwjacht heen. “Onze opdracht van de managers is om in zeven dagen, zes shows te doen.’’

En dat kriskras door het oude Oostblok, van Duitsland tot Slowakije. Eerste stop zal donderdag 8 januari in Norderstedt zijn, een voorstadje van Hamburg met bijna 80.000 inwoners.

De tips kloppen dus. Een Twellose blues, roots en rockband toert nu dwars door Europa. Het is zonde daarmee de rubriek af te sluiten, vindt u ook niet? Dus besluiten we met de band en zanger Pol een dagboek bij te houden van de tour. Halen ze alle gigs in deze kleine ijstijd?

Een dagboek…
*Pol: “Donderdag 8 januari moeten we als eerst dus Norderstedt halen, na een barre tocht van bijna vierhonderd kilometer naderen wij de plaats.

De laatste delen gingen langzaam door een dikke sneeuwstorm. Aangekomen stappen we uit en treffen we een dik ingesneeuwde stad aan. Zal dat wel goedkomen, wie gaat er nu naar live-muziek kijken bij code oranje?

Maar er is best veel publiek voor een wit ingepakte stad. In de kleine zaal van club Music Star was het best een goede show, met tussen de vijftig en honderd man publiek. Een fijne vuurdoop.’’

*Vrijdag 9 januari: “We ontbijten in het hotel en gaan door naar Bielefeld, vanaf Norderstedt bijna 300 kilometer rijden naar het zuiden.

Vandaag zijn het echt de meest barre omstandigheden op de weg denkbaar. Om een idee te geven: we tuffen nu al een paar uur lang met ons busje achter drie sneeuwschuivers aan op de snelweg.

Desondanks halen we de show op tijd, maar onze toetsenist Kevin heeft een flink griepvirusje opgelopen. We zetten door en proberen de show te spelen. Kevin hebben we in alles nodig, hij speelt ook de baslijnen. Hij valt alleen bijna van zijn stoel. Het is onverantwoord om door te spelen.

We staken de show en delen als substitutie onze platen uit. Het dankbare publiek begreep het. In oktober komen we hier terug om de show in te halen. Hopelijk wordt Kevin beter.’’

*Zaterdag 10 januari: “Königshofen it is, weer 300 kilometer karren. Kevin is beter, wat denk je: nu heeft onze drummer het virus. Dat krijg je, met z’n allen in zo’n busje, je kijkt elkaar aan en het is overgegeven. Niet het winterweer maar dat griepvirus lijkt ons bijna fataal te worden.

We spelen in een klein oud zaaltje, in een mooi Duits dorp in de bergen, posters met onze hoofden erop hangen door het dorp. Dat heeft iets van een jongensboek. Het publiek is super dankbaar. En onze drummer Chris houdt het vol.’’

*Maandag 12 januari: “Na een dag rust is iedereen beter en gaan we naar Slowakije: The Múzeum obchodu, Bratislava. Naast het museum over de historische erfenis van de stad, moeten we spelen in een soort bevroren aanleunhal.

Gaat dat wel goedkomen, we houden ons hart vast. Gaskachels stoken de ruimte gelukkig warm. Tussen de vijftig en honderd man publiek komt binnen en de show is aan.

Jan Akkerman speelde hier recent en de Amsterdamse band My Baby. Wel dikke namen. Trots daartussen te staan.’’

*Dinsdag 13 januari: “Reigen Live: blues, Jazz, live Konzerte in Wien, het doel van vandaag. Wenen, daar hebben we misschien wel het meest naar uit gekeken. Het is een echte traditionele bluesclub. Waar altijd wel publiek komt.

Wij hebben alleen de pech dat een dag later de Britse rockband Wishbone Ash komt, bekend om hun progressieve rock met sterke bluesinvloeden. De bluesliefhebbers in Wenen blijven veelal thuis en komen morgen. We spelen zo voor twintig mensen op een geweldig podium met geweldig geluid.’’

*Woensdag 14 januari: “Blues Club Chiemgau is de warme deken na de domper van Wenen. We hebben het gehaald en - het blijft ongelooflijk als ik eraan terugdenk - alle gigs gedaan. Vooraf dacht ik dat we door de sneeuwvloed er heus eentje zouden missen, het schema was moordend.

We spelen voor vijftig tot honderd pure bluesliefhebbers. Het is een zitconcert, wat even wennen is. Het respect voor de muziek is groot in Duitsland. Mensen vinden het gewoon een kaartje van circa twintig euro te kopen en zijn stil en luisteren. Dit gaat zeker niet onze laatste Europese tour zijn.’’